Ooohhh YES… puberteit!

Yes een puber!
Pubertijd is een woord dat wil zeggen dat je zeurende ouders hebt. Toch? Een onderwerp met heel veel vooroordelen… Is het dan echt zo, bij ieder gezin, dat er een soort van “terrorist” in je huis woont?! Wordt die fijne gemoedelijke sfeer dan echt door 1 persoon moeiteloos omgezet in een oorlogsgebied?!

Als je zoon of dochter net komt kijken op deze aardbol leren we ze lopen en kunnen we niet wachten om te horen hoe hun stemmetje klinkt, wat zullen de eerste woordjes zijn, de eerste zinnen… heerlijk toch! Vanaf ongeveer 2 jaar wordt het een ander verhaal: dan wordt ze vooral geleerd om stil te blijven zitten en niet alles te zeggen of er uit te flappen… Is het dan eigenlijk raar dat ze minder open worden, en op een moeilijke en kwetsbare leeftijd, vol veranderingen zoals in die bekende puberteit hun manier van communiceren aanpassen?…

Ik krijg geen contact meer met mijn kind… niets dringt door… “ik kan net zo goed tegen de deurklink aanpraten”!
Het leven van ons als ouders is druk, je werk, je gezinsleven, je familie, je vrienden … ga zo maar door, en op momenten dat het ons uit komt willen we een fijn en goed contact met onze puber. Omgekeerde wereld ….. je kan geen luisterend oor of hulp bieden wat fijn uit komt in jouw eigen planning, juist op die korte maar belangrijke momenten dat je puber je luisterend oor of aandacht nodig heeft moet je er proberen te zijn… zonder oordeel kunnen luisteren, zonder aanval reageren, een open mindset, gewoon er zijn…… Als ik in gezinnen kom met de nodige problematiek betreft pubers is het vaak niet alleen die zoon of dochter die de ruzies uitlokt, maar juist de omgang en de communicatie tussen ouder en kind, die de woede-uitbarstingen laten ontstaan.

Handvaten in het algemeen:
Niet doen:
• “Ach dame toch … ik ben ook puber geweest!” Ja dat klopt, in een andere tijd, geen social media, minder sociale druk en verwachtingen, andere tijd… andere problemen. Nee je hebt echt geen idee wat je zoon of dochter in deze tijd te verwerken krijgt…
• “Doe nou maar normaal en geen grote mond terug!” Wat is normaal, ben je zelf kalm en rustig gebleven, heb je de kans gegeven aan die puber om zich te uiten? Maak geen misbruik van je machtspositie als ouder, verval niet in “dat had ik vroeger zo eens moeten doen… dan…”
• Straffen!!! Straf kan en is een vorm van een statement maken en aansporen tot nadenken over hoe het de volgende keer anders te kunnen doen… Alleen straf helpt niet! Vertel, leg uit waarom, wat ging te ver, wat verwacht je een volgende keer, hoe zou het anders kunnen? Stel je als ouder kwetsbaar op, leg uit waarom het te ver gaat, wat zijn je zorgen, wat geeft het voor gevoel…

Wel doen:
• Open mindset: Luister, kijk ondertussen naar de emoties die te zien zijn, wat vertelt de lichaamstaal… Aan een snel gegeven oordeel heeft je kind niets, laat zien dat het telt waar hij of zij mee komt, behandel het met zorg voor je een reactie geeft. Dan krijgen ze het gevoel dat er overal over gepraat kan worden…
• Vertrouwen: Ook al zul je zelf je grenzen moeten gaan verleggen, en komen er dingen waar je als ouder echt niet op zit te wachten, zeg ja… geef het vertrouwen tot het tegendeel bewezen is… onmogelijk met alles natuurlijk, maar vind dan een soort van “middenweg” wat kan wel, hoe kun je het ombuigen tot iets positiefs?!
• Beloon: Bij goede inzet, kleine beetjes hulp, een gezellige middag… geef ze het gevoel dat je de positieve en goede dingen echt ziet! Als je alleen maar “afgezeken” wordt hoeft je ook niet meer je best te doen toch….? Het lot is al bepaalt..

Geniet!!!
Iedere leeftijd heeft de mooie en minder mooie kanten, vergeet op dit stukje van het pad niet te genieten… deze tijd komt nooit meer terug… maak samen herinneringen die tellen. En denk eens: “ooohhh YES … pubertijd”!!! Wandel met ze mee, zonder direct de weg te wijzen, laat ze zelf kiezen welke afslag ze willen nemen… ze kunnen altijd nog een stukje terug lopen… samen met jou in hun voetsporen!

Loop je als gezin vast, komt die ruzie iedere keer terug, blijven die oude koeien niet in de wei en sta je open voor verandering…? Ik hoor het graag, goede communicatie en echt kunnen luisteren naar elkaar maakt het verschil, ik kan jullie daar in begeleiden! (En ja ook binnenvetters kunnen meepraten).