Angst

Angst… angst is een emotie, deze komt opspelen bij bijvoorbeeld een bedreiging die op je af komt, je kan het zien als een overlevingsmechanisme van je hersenen. Toch is hier niet alles mee gezegd, je hebt vele vormen van angst, verschillende varianten zijn van jezelf niet op je gemak voelen, of zelfs wat bang zijn tot volledig in paniek! Deze verschillende vormen kun je dan soms hebben, tot regelmatig, tot zo vaak dat de angst je leven beperkt of zelfs compleet beheerst.

Enkele vormen van angst:

  • Kortstondige angst: Deze angst kan best intens zijn maar is van korte duur, je kunt schrikken van een spin of een onweersbui… maar als de spin uit zicht is verdwenen of de bui plaats heeft gemaakt voor de zon, dan is je angst ook verdwenen. Ieder mens heeft deze vorm van angst regelmatig, het hoort er bij.
  • Paniek: Dit is een heftigere reactie dan gewoon bang zijn, hier komen ook fysieke veranderingen bij kijken zoals een verhoogde hartslag, zweten (vandaar de benaming “angstzweet”), maar ook je ademhaling kan problemen geven. Je bent op dit moment echt even niet meer jezelf en de angst neemt je logisch denken en redeneren van je af. Als je dit regelmatig ervaart dan heb je last van  een paniekstoornis.
  • Een fobie: Dit is een specifieke angst, een voorbeeld hier van is het hebben van hoogtevrees, claustrofobie of bang zijn voor het betreden van grote openbare ruimtes (pleinvrees).
  • Sociale angst: Dit wordt ook wel “faalangst” genoemd, andere vormen zijn plankenkoorts of examenvrees…. Dit wil zeggen dat je bang bent om te falen waar je nog aan moet gaan beginnen. Perfectionisten hebben hier meestal last van… alles moet helemaal perfect zijn, niets mag tegen zitten! Je kunt de lat zo hoog voor jezelf leggen dat het bijna geen echte kans van slagen meer heeft.

Je angsten herkennen en tackelen.

De mildere vormen van angst kun je herkennen om bewust te zijn van de momenten waarop je dit gevoel ervaart. Door jezelf vragen te stellen als “heb ik een grondige reden om bang te zijn”. Wat kan ik doen om mezelf weer rustig te maken…  Stapje voor stapje de angst te overwinnen… Ook ingebeelde angsten, zoals in de nacht denken dat de benedenverdieping in brand staat, en het jezelf zo in te prenten dat je de rookmelder al “hoort” is een veelvoorkomende vorm van angst, waar je zelf mee aan de slag kunt gaan om er van af te komen.

*Voor angsten die wat dieper zitten binnen in je, of kleine beperkingen in je leven bezorgen, kun je handvaten en begeleiding krijgen van mij als coach zijnde!*

Jammer genoeg zijn er vele verhalen waar te laat hulp gezocht wordt… wat te lang duurt voor er een duidelijke diagnose is…. waar mensen te lang onzeker zijn of hulp wel een oplossing kan zijn… die verkeerd begrepen worden…

Hier volgt een van deze verhalen..

*************************************************

Een persoonlijk verhaal.

Wat waren je eerste klachten? Ik vulde steeds meer voor mezelf in wat andere mensen dachten, kreeg steeds minder zin en energie om sociale activiteiten te ondernemen. Het begon eigenlijk al op erg jonge leeftijd, op de kleuterschool had ik al last van verlatingsangst, wat werd versterkt door het verlies van mijn dierbare oma, dit bemoeilijkte nog meer mijn “gewone leven” waardoor in groep 7 er dagen bij waren dat ik niet in staat was om naar school te gaan. Op dit punt in mijn leven kwam er voor de eerste keer hulp, van buitenaf, bij mij thuis om me door deze periode heen te helpen. Een grote ergernis was alle andere mensen om me heen die zich er mee gingen bemoeien en voor mij in wilden vullen wat ik voelde. Ook de hulpverlener die bij me thuis kwam, hielp niet maar vertelde mij wat ik moest voelen en dat ik me op zo’n jonge leeftijd vooral niet te lang aan moest blijven stellen! Op eigen kracht ging ik zo goed als ik kon weer naar school en deed de dingen die ik moest doen, maar een erg groot verantwoordelijkheidsgevoel en bezorgdheid met daarbij regelmatig angst maakte dit een moeilijk periode. In groep 8 ging het goed, tot op het moment dat het schoolverlaterskamp aan brak. Onder dwang ben ik toch mee gegaan, heb best plezier gehad maar vooral de nachten waren heftig….. ik wilde gewoon thuis zijn….. daar was het veilig…. daar was mama…. en mijn plaats was ook gewoon thuis, dan wist ik zeker dat de “wereld niet zou vergaan”. De brugklas fase begon, hiermee begon het hele verhaal pas echt!!! Vol spanning ben ik de eerste twee maanden naar school geweest, probeerde op allerlei manieren voor elkaar te krijgen dat ik maar thuis kon zijn. (Regenpak vergeten en nog eens thuis vragen of ik wel echt naar school moest, zogenaamd ziek zijn… noem maar op ). Na die paar maanden was mijn energie helemaal op. Het was klaar en genoeg geweest, ik kon het niet meer opbrengen om naar school toe te gaan. Ik was kapot!!! Het zorgteam van school kwam bij ons thuis… wat ik had werd faalangst genoemd… (een ruim begrip, toch!), na een half jaar thuis gezeten te hebben werden er afspraken gemaakt dat ik weer begon met halve dagen school. Dat ging best goed, en zo heb ik het hele eerste schooljaar af gemaakt. Ik heb dit jaar nooit echt mijn plekje kunnen vinden in de klas, had ook niet echt vrienden/ vriendinnen, wat ik miste en best verdrietig om kon zijn. Het tweede en derde leerjaar gingen goed, ik had me er weer zelf boven op geholpen en bleef doorzetten…. alleen op dagen dat ik een spreekbeurt moest doen was ik ziek…. kreeg ik een nieuwe datum….ik was weer ziek! Dus sommige dingen kreeg ik echt niet voor elkaar, ondanks mijn enorme wilskracht!!!! Ook vriendschap was in deze tijd een enorme hulp, eindelijk had ik ook vriendinnen!!!! Door de ziekte van Pfeiffer werd ik alsnog onderuit gehaald en kon het derde leerjaar niet halen. In mijn poging om het jaar opnieuw te doen ging het weer mis…. ik had geen uitdaging op leergebied, was mijn vriendinnen op school kwijt en gaf op…. Energie weer op “nul”. Toen kwam het moment dat het zorgteam van school me heeft aangemeld bij de leerplichtambtenaar. Ik moest voor de rechter verschijnen door mijn schoolverzuim en kreeg HALT straf en twee jaar jeugdreclassering. Dit was het moment dat ik en ook mijn ouders erg graag duidelijkheid zouden willen krijgen WAAROM ik niet kon functioneren zoals mijn leeftijdsgenoten terwijl ik zo mijn best deed maar constant in mezelf vast liep!!! Ik zou zo graag testen gehad hebben op dit moment, want ik wist zeker dat er “iets met me aan de hand was” waarom ik deed wat ik deed… ik wilde wel gewoon naar school en gewoon mijn leven leiden, maar kon het niet!!! Ook jeugdzorg zag niet wie ik was en waarom ik deed wat ik deed. Na lang zeuren, en thuis zitten (waardoor ik me nutteloos voelde, niet mee telde in de maatschappij en zelfs begon te geloven wat jeugdzorg over me zei….) mocht ik me eindelijk laten testen. De diagnose: een grote kans op ADHD en ADD… en een ontwikkelingsachterstand, wat ik tot op de dag van vandaag niet begrijp. Ik heb alleen maar formulieren in gevuld toen, en er waren nog geen testen zoals die er nu zijn. Tussen door heb ik allerlei verschillende scholen en opleidingen geprobeerd, maar kon nergens goed functioneren en mezelf zijn. (Aan de leerstof zelf lag het niet, maar het “moeten” en naar school gaan was dat wat het onmogelijk maakte voor me). Begrip thuis “ja”… begrip van anderen om me heen….”nee”… Dit alles duurde 4 lange jaren… emoties van deze tijd: boosheid, onbegrepen voelen, onzekerheid……

Op mijn 21ste was er eindelijk een grote omslag!!!! De huisarts verwees me eindelijk door naar het GGZ en  ik kreeg als eerste een autisme test. Dit was het niet. Daarna heb ik de 4DKL test gehad, deze test je op verschillende facetten zoals angst, depressie, emotionele spanning ed. Daar kwam eindelijk mijn diagnose uit: gegeneraliseerde angststoornis, sociale fobie, medische fobie, en ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Nu had ik tenminste een kloppend resultaat op papier! Ik had in eens begrip in plaats van allerlei vooroordelen zoals lui zijn, dwars zijn… Ik ging verder met cognitieve gedragstherapie. Deze therapie was goed voor me en zag er ook zeker het nut van in, maar voelde me onder druk gezet, de tijd die ik er over mocht doen om verbetering aan te tonen was voor mijn langdurige situatie veel te kort. Daardoor hebben we samen besloten na een half jaar te stoppen met deze therapie en werd ik overgedragen aan de praktijkondersteuner van de huisarts. Met de handvaten die ik heb gekregen van het GGZ en de ondersteuning van de praktijkondersteuner (die ook psychiater van beroep is), kreeg ik het vertrouwen in mezelf en kon daardoor met kleine stapjes mijn leven weer op bouwen.

Hoe is het nu? (leeftijd 23).

Op dit moment ben ik thuis opleidingen aan het doen, met succes… al meerdere diploma’s op zak!!! Ik ben 1 ochtend in de week werkzaam! Door de week ben ik wel 3 of 4 avonden met vrienden er op uit!!!

IK LEEF WEER!!!

Nu heb ik het gevoel dat ik al mijn “verloren jaren” in moet/ kan halen, eindelijk!

Do’s en don’ts.

  • Zet stappen in je eigen tempo.
  • Doe alleen waar je je goed bij voelt.
  • Laat je als je jezelf in mijn verhaal herkent, doorverwijzen via de huisarts naar het GGZ.
  • Blijf aardig voor jezelf!

Wat je niet moet doen:

  • Een ultimatum stellen aan jezelf of je vooruitgang.

De gouden tip: Blijf in iedere situatie, wat anderen ook van je denken of tegen je zeggen, altijd naar je eigen ik luisteren!!! Jij bent de enige die weet wat je echt voelt en denkt, en jij bent de enige die met alle emoties dagelijks moet leven en de dag door moet komen….. “de rest heeft makkelijk praten, toch???!”

****************************************************

Dankjewel lieve en sterke anonieme kanjer, voor dit persoonlijke verhaal! Ben trots op jezelf! Geniet van je vooruitgang en heb vertrouwen in de toekomst… Personen zoals jij maken de wereld een stukje mooier.